Pagina's

maandag 30 mei 2016

wie één van deze kleinen opneemt, neemt mij op..

http://whocares.me/artikel/burgerinitiatief-haal-2000-verlaten-vluchtelingkinderen-nu-naar-nederland


maandag 25 april 2016

bewegende beelden van mij en mijn dochter...(voor nieuwsgierige ogen)

lieve allemaal,

War Child heeft een actie. Je kunt samen met je kind een hit zingen en die op YouTube plaatsen. de mensen die de meeste views op hun filmpje halen, maken kans om op tv hun lied te zingen in een speciale uitzendig om geld in te zamelen voor WarChild.
Samen met mijn dochter Rhodé heb ik een lied ingezongen.
we hopen op mensen die het ons gunnen om dit voor een keer voor een groot publiek te mogen doen. Gun jij het ons en draag je WarChild een warm hart toe, bekijk dan ons filmpje en deel het met andere mensen. Hoe meer mensen het zien hoe beter...

alvast hartelijk dank!


zaterdag 5 maart 2016

chronisch ziek z..... je mond houden!

Ik lijd...
is dat leuk om te zeggen? nee.
Is het waar? Ja
is het moeilijk om te lezen?
vast wel...

Chronisch ziek zijn is één van de moeilijkste dingen voor mij om over te schrijven. Het neemt een enorm deel van mijn leven in beslag, maar het maakt niet wie ik ben. En als ik iets niet wil is dat mensen mij gaan zien als een zielepiet. Welnee, zielig ben ik niet, maar moeilijk heb ik het wel.
Moeilijk om te zien dat anderen het moeilijk vinden om mij te zien.
Ja ik lijd. Ik lijd pijn, ik lijd verdriet, ik lijd aan het leven. En over het algemeen kunnen we er met zijn allen niet zo goed tegen. We willen ons niet onmachtig voelen, we willen niet geconfronteerd worden met on-mogelijkheden. We willen het hebben over de leuke dingen van het leven.
En daarom lijd ik aan iets dat nog veel slopender is. Ik lijd aan mijn mond houden.

Chronisch je mond houden is iets wat mensen opvreet aan de binnenkant. Waarom ik het dan doe? Om mijzelf te beschermen. Ik wil het kleine meisje van binnen beschermen tegen onbegrip. Want onbegrip kost energie, en energie is er al zo weinig. Onbegrip doet pijn, en pijn is er al zo veel.

ooit hoorde ik een wijs iemand opmerken dat ik best mag vertellen wat ik nodig heb om dit te kunnen volhouden. Maar van binnen weet ik bijna zeker dat het zo weinig gaat uitmaken als ik dat allemaal ga uitspreken. Het is zo makkelijk om iets te vinden over iets wat je niet kent.

Daarom schrijf ik maar weer een blog. Met twee doelen. Drie dingen die jullie NOOIT mogen zeggen tegen iemand met een chronische ziekte, en drie dingen die je je zo af en toe MOET REALISEREN.

Zeg dit nooit:

"kom op, positief blijven he? van negativiteit wordt niemand beter" 
op het moment dat ik mijn grens aangeef, ben ik er waarschijnlijk al ver over. Dus wanneer jij denkt dat ik me aanstel, heb ik me juist al een poosje te groot gehouden!! Stop is stop.

"denk aan je kinderen"
dit voelt voor mij als een steek onder water. Ik heb al miljoen keer bedacht hoe het voor de kinderen moet zijn om met een moeder op te groeien die nooit wat kan, en vaak huilend op de bank ligt. En elk beetje energie dat ik heb besteed ik aan hen!

"we zijn allemaal wel eens moe"
het verschil tussen moe en moe is enorm. Geloof me als ik zeg dat ik deze vermoeidheid mijn ergste vijand niet toewens.


Realiseer je zo af en toe:
* wat een wonder dat mijn lichaam functioneert zoals dat moet.
* waar ben ik goed in, en wie kan ik daarmee van dienst zijn?
* voor wie kan ik vandaag bidden?


Misschien dat ik op deze manier een paar mensen heb kunnen helpen. En ken je iemand die chronisch ziek is, vertel die gene dat hoe dapper hij/zij is. Nee, geen aansteller, maar een dappere strijder.

Ik ga leren om NIET mijn mond te houden, want ik ben Gods lieve dochter, waardevol de moeite waard om naar te luisteren. En God is mijn rechter.



dinsdag 1 maart 2016

over kriebelhoest en voorjaarsvakantie

O ik heb zoooooo'n zin in het voorjaar. dat aller eerste moment dat de was lekker buiten kan hangen en je heerlijk in het zonnetje kunt zitten! Terwijl hier de natte sneeuw langs de ramen dwarrelt kan ik toch al warm worden van wat er weer voor de deur staat.
Het is hier voorjaarsvakantie. Eén dochter is uit logeren, en de rest is zo net voor de tv neergestreken. Normaal gesproken vind ik dat niet zo fijn. Tv geeft toch maar weer veel prikkels, en ze worden er hier meestal niet gezelliger van. Maar nu moet het even. ik heb namelijk griep, en ben het politietje spelen weer een beetje beu. Niet dat ze erg vervelend zijn hoor, integendeel. vanmorgen om half 9 zaten ze al een spelletje te doen, en vanmiddag kon ik heerlijk bijkletsen met een goede vriendin die verweg woont. Nou dat is voor mijn kinderen echt afzien. Het liefst willen ze alles met mij samen doen, haha. Maar nee, vandaag wil ik even niks. Ik moet al een paar dagen flink hoesten en in mijn conditie is dat redelijk slopend.
Dus wat doen we de rest van de vakantie? Gezellige zingen vooral. Spelletjes (daar zijn we gek op). liedjes zingen (opnemen en dan afspelen in een chipmunk versie, super lachen), voorlezen is niet echt handig met kriebelhoest hebben we ontdekt, dus dat mogen ze lekker zelf doen. En samen bedenken wat we gaan eten. Vanavond wordt het makkelijk. En morgen weer gezond. De oudste neemt de jongste twee elke dag ff mee naar buiten. Lekker banjeren in het bos, heerlijk!
Wat doen jullie in de voorjaarsvakantie?

dinsdag 16 februari 2016

de oplossing

misschien zijn jullie wel vet nieuwsgierig naar de oplossing van het raadsel van vorige week.
Punt is: ik ben ook nieuwsgierig. Het hele gebeuren speelt zich namelijk bij mij van binnen af.
Ik ben niet de enige met een bang kind, een dictator en een soldaat van binnen, dus daarom heb ik het gedeeld.
Inmiddels ben ik samen met een deskundige therapeut op zoek naar de oplossing van het raadsel.
Ik was nieuwsgierig of jullie zomaar "ploep" de oplossing hadden, maar dat was dus niet het geval.
Wat mij dan ook wel weer gerust stelt, omdat ik het dus gewoon heel moeilijk MAG vinden, omdat het ook moeilijk IS!
ik hoop dat jullie niet teleurgesteld zijn, en als dat wel het geval is..

VET PECH !!! (oeh dat voelt best lekker!)

maandag 8 februari 2016

raadsel..

vier mensen in één ruimte.
Een bang kind, een dictator, een soldaat en een volwassen vrouw.
Het kind zit snikkend in een hoekje. De dictator staat er vlak boven naar te kijken, en mompelt steeds: stil zijn, houdt je stil. Hij sist: stel je niet aan, ga rechtop staat, doe vrolijk.
Gehoorzaam pakt de soldaat het kind bij de arm en trekt het omhoog. De soldaat is ook bang. Bang voor de dictator. De soldaat denkt het kind te moeten beschermen tegen hem.  Het kind is alweer vrolijk hoor, zegt hij tegen de dictator. Er was niets aan de hand, het gaat alweer. Hij staat tussen de dictator en het kind in, zodat de dictator het kind niet meer kan zien. De soldaat kijkt achter zich naar het kind. Hij ziet een bang snoetje en betraande oogjes, maar ...er is niks aan de hand, want de dictator moet denken dat het goed gaat, anders wordt hij woedend op het kind.
Het kind is blij en dankbaar voor de soldaat. Nu denkt de dictator tenminste dat het goed gaat. Maar het kind is ook boos op de soldaat want de volwassen vrouw, ergens achter in de kamer denkt nu ook dat het goed gaat. En het gaat helemaal nog niet goed.
Het kind begint hartverscheurend te huilen, en de volwassen vrouw kijkt gealarmeerd op. Is het kind in gevaar.
Soldaat, zegt ze, laat me eens bij het kind. De soldaat weet dat hij van de volwassen vrouw niets te vrezen heeft en gaat opzij. Maar dán ziet de dictator het snoetje van het bange kind. Woest haalt hij uit, en slaat het kind in het gezicht. Jij waardeloos stuk onvermogen, roept hij. De volwassen vrouw deinst achteruit. Oei, ze kan maar beter afstand houden nu. Tegen zo'n dictator kan ze niet op. En als hij haar slaat, kan ze niet meer voor het bange kind zorgen. Van een afstand roept ze naar het kind: niet geloven wat hij tegen je zegt, je bent waardevol. Dat je bang bent is zo logisch. Ik ben ook wel eens bang.
Maar hij is niet bang, roept de soldaat. Hij is vrolijk, precies zoals iedereen het graag wil zien, he kind? Het kind ziet de dreigende blik van de dictator en knikt gauw van ja.  een geforceerd glimlachje om de mond. Kijk, zie je, zegt de soldaat sussend tegen de dictator en de volwassen vrouw, niets aan de hand. De dictator glimlacht gerustgesteld.
De volwassen vrouw is er nog niet gerust op. Ze begrijpt wel dat het niet heel handig is om de dictator in dezelfde ruimte te laten verblijven als het kind. En de soldaat, hoe goed hij het ook bedoeld, maakt het het kind heel moeilijk. Want het kind wordt door allebei gedwongen iets te zijn wat het niet is.
misschien een idee om de soldaat weg te sturen?
Zal ik de soldaat weg sturen? vraagt de volwassen vrouw aan het kind. Het kind aarzelt. door de soldaat kan ik niet laten zien hoe ik me echt voel, denkt het kind. Het knikt, het zal beter worden zonder de soldaat.
Maar als de soldaat weg is, dan staat daar de dictator dreigend te kijken. Hij ziet hoe het bange kind zich echt voelt en is niet blij..zacht uitgedrukt. De dictator wil namelijk bepalen hoe het gaat, maar op een bang kind heb je geen grip. Het is beter als jij er niet meer bent, zegt de dictator tegen het kind. Dan hebben wij, geen last meer van jou. Dan wordt alles beter.
Het bange kind knikt. Het voelt niet fijn wat de dictator zegt, maar hij zal het wel weten.
hoho, zegt de volwassen vrouw, ik denk niet dat dat een goede oplossing is. Ik houd namelijk veel van het bange kind. Jij moet je mond houden, zegt de dictator. Jij bent niet bevoegd om iets te vinden. Ik ben degene die alles mag vinden, en iedereen mijn wil mag opleggen. Jouw taak is om je gezonde verstand te gebruiken.
De dictator slaat het kind alweer. Zie je wat je doet? schreeuwt hij, je zorgt dat er steeds ruzie is in deze ruimte. Alleen maar omdat je voelt. Als je niet meer voelt, dan wordt alles beter. daarvoor heb ik de soldaat nodig, snikt het kind, de soldaat kan zorgen dat ik veilig ben.
De soldaat wordt weer teruggeroepen. Hij gaat weer tussen de dictator en het kind in staan.
De soldaat weert de klappen af, en het kind voelt zich weer iets veiliger.
De volwassen vrouw piekert zich suf. Er moet toch een manier zijn om die dictator uit de ruimte te krijgen?? Maar wat kan zij, als vrouw beginnen tegen zo'n despoot? Hoe kan ze het kind gaan beschermen? Als de dictator verdwijnt en zij naast het kind kan gaan zitten, dan is de soldaat misschien zelfs niet meer zo nodig....

hoe krijg je de dictator uit de ruimte?

dinsdag 2 februari 2016

facebook


Hier is mijn leven
ik kijk 
en vergelijk me suf

in schoonheid in talent
ik voel me ongekend
en  ken ook jou niet
tot mijn spijt

want wat is hier realiteit?

wat lach jij mooi op facebook
ik kijk
want tegelijk
 zet jij een anonieme sneer
onder een ander neer
waarna je lachend Jezus prijst 
en testjes doet
wat of jouw naam betekent

En jij daar in die donkerte
je huilt nog steeds alleen
scrolt overal dan nog een keer 
doorheen
klontert mascara over je wangen
en blijft maar verlangen 
naar echt

wat is iedereen schijnheilig
in gevecht
ik kijk
en sla mijn ogen neer

O Heer
wat heb ik nog te geven?
hier is mijn echte leven
maak het nieuw
het is zo oud al
zo versleten
van alles zien
en nog steeds niets weten


Loïs